Leuk hoor al die zelfontplooiing, but what’s in it for us?
Liz Gilbert (Julia Roberts) is niet gelukkig, ook al weet ze zelf ook niet precies waarom. Haar man (een kleine, maar memorabele rol van Billy Crudup) is geen eikel en gaat ook niet vreemd. En toch mist er iets. De jonge minnaar bij wie Liz later aanklopt kan de leegte ook niet vullen. Dus zit er voor Liz maar een ding op: ze gaat op zoek naar zichzelf in Italië, India en Indonesië.

“Hoe komt het dat als mensen naar zichzelf op zoek gaan, ze dat altijd ergens anders doen?” Zigeunerin Inez wist het in de originele Zorro-musical al puntig te verwoorden. Want iedere therapeut weet: het maakt eigenlijk niet uit waar je naartoe gaat, je neemt jezelf altijd mee.

Dat deze wijsheid aan Liz niet is besteed, hoeft natuurlijk geen punt te zijn. Het autobiografische reisverslag Eat Pray Love (Eten bidden beminnen) van Elizabeth Gilbert is inmiddels al door miljoenen vrouwen gelezen. En Julia Roberts, Javier Bardem en regisseur Ryan Murphy (van Glee) zijn ook de slechtsten niet. Maar ze zijn helaas een cruciaal element vergeten: wat zelfreflexiviteit. Liz neemt zichzelf veel te serieus. Ze reist van Kodak-moment naar Kodak-moment, eet, bidt en bemint dat het een lieve lust is, totdat ze haar goddelijke openbaring heeft gehad (‘ruïnes zijn de weg naar transformatie’, ‘God zit in jou, als jou’, ‘De enige manier om te genezen, is om te vertrouwen’) om dan weer door te trekken naar de volgende bestemming. Geobsedeerd, haast hysterisch is Liz op zoek naar zichzelf, zonder ook maar één moment om zichzelf te kunnen lachen. Haar weg naar zelfontplooiing is niet inspirerend, maar zelfs een beetje saai. (BS)

genre: speelfilm